tag: pantao

Mas konektado tayo ngayon kaysa dati, ngunit sa kaibuturan ko ay parang lumaki ang distansya sa pagitan ng mga tao. Mas gusto natin ang bilis kaysa sa kalidad, mas kaunti ang bigat ng kontekstong kultural sa ating mga pakikipag-usap, at mas madalas tayong magsalita kaysa makinig, ngunit ano ang kapalit nito? Sa pamamagitan ng isang maikling serye ng mga artikulo, ating susuriin kung paano hinuhubog, o pinipilit, ang koneksyon, empatiya, at tiwala ng mga sistemang ating binubuo, mga pagpiling ating ginagawa, at mga pag-uusap na ating napapabayaan. Ni Hans Sandkuhl, eolas - 8 minutong pagbasa Tahimik ang mga palatandaan at dahan-dahang dumarami. Mas madalas mong makikitang pinapatay ng mga kasamahan sa kanilang webcam sa mga meeting. Nagkansela ang isang kaibigan gamit ang isang mensahe na nagsasabing, “hindi pa pwede ngayon, subukan natin sa susunod na linggo,” pero hindi na dumarating ang susunod na linggo. Nagpadala ang kaibigan mo ng tatlong magkakasunod na mahahabang audio message sa halip na tawagan ka, at sa medyo takot ko, mas pinili ko pang huwag sumagot agad at ipaliwanag ang nararamdaman ko nang direkta. Sa isang group chat, may nagbahagi ng isang bagay na mahina, at walang sumasagot. Tumahimik ang hapag-kainan habang lahat ng telepono ay may ginagamit. Kahit sa isang silid na puno ng tao, mapapansin mo pa rin na ang ilan ay wala talaga roon, nagagambala o nasa ibang lugar talaga. Isang bahagyang kawalan, napapansin natin, ngunit hinahayaan lang natin. Narinig ko ang ilang eksperto na tinatawag itong post-pandemic fatigue o ang bagong ritmo ng hybrid life. Ang iba ay itinuturo ang social media, stress sa trabaho, ang mga karaniwang pinaghihinalaan, ngunit wala sa mga iyon ang tila isang kumpletong sagot para sa akin. Parang lumaki na ang pagkakadiskonekta namin, at nasimulan na namin itong tanggapin. Siguro iyon ang pinakanakakabahala sa akin, yung katotohanang nakapag-adjust na kami. Na sinusukat namin ang koneksyon sa mga ping, presensya sa mga status dots, at intimacy sa 1.5x na bilis ng playback. Wala namang mali sa mga kagamitang ito, pero hindi pa rin ako sigurado kung natutulungan ba tayo ng mga ito na maalala kung paano makasama ang isa't isa, nang buo, nang may atensyon, at walang gaanong performance na kailangan ng ating mga screen. Minsan naiisip ko kung nag-iinterpret pa rin ba tayo, nakikinig pa nga, o kung nagre-react lang ba tayo. Sa kung gaano kabilis tayo tumugon, at kung gaano kaunti ang atensyon na ibinibigay natin sa kung ano talaga ang ibig sabihin ng isang tao. Gaano ba tayo kabihira huminto upang magtanong: “Ano ang kahulugan nito para sa kanila?” Mas madaling magpadala agad ng komento kaysa manahimik sandali, mas madaling mag-react kaysa sumaksi. Mas madaling umatake kapag hindi natin alam. Mas madaling mang-troll at mang-api kaysa subukan ang empatiya. At hindi ito nangyayari nang malayo sa atin. Kahit sa trabaho, kung saan diumano'y mahusay ang komunikasyon, ang pinakakaraniwang personal na feedback na naririnig ko ay: "Pakiramdam ko ay hindi ako pinakikinggan." Hindi naman ako sinasalungat, hindi rin ako hinamon, ngunit sadyang hindi lang ako pinakikinggan. May pagkakaiba, at sa tingin ko ay hindi naman ito maliit. Malaking bahagi nito ay maaaring may kinalaman sa bilis. Ang takbo ng buhay na pinili nating tahakin, o ang takbo ng buhay na pinaghirapan natin kung mas gugustuhin mo ang paraan ng pagiging biktima batay sa sirkumstansya. Mabilis tayong mag-reply, mag-scroll nang mas mabilis, at nakakalimutan ang sinabi limang minuto ang nakalipas. Ang karaniwang saklaw ng atensyon ng tao ngayon ay mas mababa kaysa sa isang goldfish (tao: 8.25 segundo vs. goldfish: 9 segundo) at lahat ng bagay ay dinisenyo upang pangalagaan ito, sa isang malupit na mabisyo na siklo. Ang presensya, sa ganitong sitwasyon, ay naging isang pagkaantala. Ngunit ang presensya ang siyang nagpaparamdam sa atin ng katotohanan sa isa't isa, dahil ito ang nagbibigay ng bigat sa sandali. Hindi ko ipinapalagay na ang mga smoke signal o telegrama ay mas "makatao" kaysa sa ginagamit natin ngayon. Bawat panahon ay may kanya-kanyang kagamitan, at bawat kagamitan ay nagbabago sa kung paano tayo nakikipag-ugnayan. Ang lipunan ay umuunlad, at ang interaksyon ay bumibilis, ngunit hindi lahat ng mas mabilis na gumagalaw ay nagpapalalim sa atin. Ang humuhubog sa ating pakiramdam ng koneksyon ay ang ritmo, hindi ang midyum, kundi ang synchronicity. Ang mga kwentong magkasama nating nililikha kapag tayo ay tunay na naroroon, at nawawala natin iyon dahil hindi na natin binibigyang pansin ang isa't isa sa loob nito, hindi dahil sa teknolohiya. Naaalala ko ang isang product meeting ilang panahon na ang nakalipas, kung saan may nagkuwento tungkol sa isang customer na nahirapan sa bagong produkto. Akala nito ay hindi ito isang madramang kuwento, walang kasing-krisis, isa lamang itong nakalilitong karanasan na nag-iwan sa isang tao ng pakiramdam na maliit. Sandaling tumahimik ang silid, at hindi iyon dahil sa datos, kundi dahil sa detalye ng kuwentong iyon. Dahil may isang taong sapat ang pagmamalasakit para ilarawan ito nang maayos, at dahil may iba pang taong sapat ang pagmamalasakit para makinig. Malaki rin ang naitulong ng mahusay na pagkukuwento na nagsisimula sa isang magandang Bakit sa halip na Ano upang maisakatuparan ang koneksyon. Sa tingin ko minamaliit natin ang nagagawa ng ganitong uri ng sandali. Hindi ko ito tinutukoy sa mga KPI o resulta, kundi sa mga tuntunin ng pagiging kabilang at tiwala. Ang tahimik na senyales na, kahit na nandito tayo, tao pa rin tayo. Madalas nating pinag-uusapan ang empatiya sa mga propesyonal na lupon, na para bang isa itong taktika, ngunit bihira ko itong makitang isinasagawa nang walang kapalit. Ang tunay na empatiya ay nagpapabagal sa mga bagay-bagay, nakakasagabal sa mga plano, humihingi ng iyong atensyon kahit na tumatanggi ang iyong iskedyul. Nakakaabala ito, at maaaring iyon ang dahilan kung bakit ito mahalaga. Depende rin ito sa uri ng alaala na nabubuo sa paglipas ng panahon, halimbawa sa pamamagitan ng pag-alala sa mga tao sa halip na mga katotohanan. Ang karaniwang paraan ng pagsasalita ng isang tao, kapag sila ay tahimik, kung paano sila humihingi ng tulong nang hindi sinasabi. Nahuhuli mo lang ang mga padron na ito kapag malapit ka na, at kadalasan. At kahit na ganoon, maaari ka pa ring magkamali. Sa palagay ko, wala namang perpektong nakaraan na dapat balikan. Mahinang memorya ang nostalgia, hindi naging madali ang koneksyon ng mga tao, bagama't nagsimula kami sa maliliit na tribo. Gayunpaman, hinahanap ko pa rin ang mga kondisyong dating nagpapadali sa pakiramdam na malapit ako sa isa't isa. Kusang interaksyon, oras na hindi nakasaad sa kasulatan, mas kaunting patong sa pagitan ng layunin at pagpapahayag. At nakikita. Sa edukasyon, nakita ko nang malinaw ang pangyayaring ito. Ang isang mag-aaral ay nagsumite ng isang takdang-aralin na sumusunod sa lahat ng mga patakaran, nakakatugon sa lahat ng mga kinakailangan, ngunit pakiramdam niya ay wala pa rin siyang kabuluhan. Ang isa naman ay nagsusulat ng isang bagay na hilaw, medyo magulo, ngunit napupunta rin naman. Alam mong seryoso sila, alam mong nagpakita sila ng husay sa trabaho. Hindi teknikal ang pagkakaibang iyan. Ito ay may kaugnayan! Ganito rin sa pamumuno, kung saan ang isang mahusay na talumpati ng lahat ay maaaring makalimutan sa isang araw, at ang isang magaspang na kuwentong ikinukwento habang nagkakape, kung paano ka nabigo, ang mga bagay na natutunan mo, at kung bakit ito mahalaga ay maaaring manatili sa koponan sa loob ng ilang buwan. At mangyayari ito dahil sa elementong iyon ng kusang katotohanan, sa halip na karisma. Huwag mo akong intindihin nang mali, hindi ko ito isinusulat bilang isang elehiya o daing, ni bilang isang panawagan na bumalik sa anumang bagay. Ito ay isa lamang obserbasyon, isang tahimik na pakiramdam na ang isang bagay ay tila masyadong manipis, at nararamdaman natin ito nang higit pa sa ating inaamin. Ang nagbubuklod sa atin ay kadalasang nagsisimula sa maliit, na may dahan-dahang akumulasyon ng mga bagay na nakikita natin, sa paglipas ng panahon, sa maliliit na paraan. Sa pamamagitan ng magkakasamang tinginan, mga nakakahiyang paghinto, mga hindi natapos na pag-uusap, at ang ginhawa ng sa wakas ay naunawaan. Iniisip ko rin kung may iba pang bagay na natahimik sa ilalim ng lahat ng ito, isang bagay na mas mahirap bigyang-kahulugan. Hindi kinakailangang paniniwala, kundi presensya. Yung tipong dating nabuhay sa mga ritwal, nagsasalu-salo sa katahimikan, o simpleng paghinto para mapansin na nandito tayo, magkasama. Marahil ang nawawala sa atin sa patuloy na pagbibigay-sigla ay isang uri ng espirituwal na ritmo sa halip na lalim o empatiya lamang. Hindi relihiyoso. Tao lang. Isang paraan ng pakiramdam na bahagi tayo ng isang bagay na mas malaki kaysa sa ating sarili, kahit sa isang sandali lamang. Marahil ang lente na iyon ang nakatulong sa atin na kumonekta sa pamamagitan ng kahulugan, sa pamamagitan ng isang ibinahaging pakiramdam ng isang bagay na mas malaki kaysa sa ating sarili. Ang koneksyon kung minsan ay nangangahulugan ng pagpapaubaya sa katahimikan nang kaunti pa, upang umunawa, at magmasid. O ang pagkakaroon ng lakas ng loob na magtanong ng pangalawang tanong kapag ang una ay nakakuha ng malabong sagot. O, ang pananatili na lang, gayong kadalasan ay mas kaunting pagod ang kakailanganin mo kung aalis ka. Wala akong limang hakbang para maayos ito, kung iyon ang inaasahan mo. Sa palagay ko ay hindi ganoon ang paggana, at ang alam ko ay hindi naman misteryoso ang mga kondisyon para sa koneksyon ng tao. Mas marami lang silang hinihingi sa atin kaysa sa karaniwan nating ibinibigay. At marahil, doon na naman magsisimula ang lahat. Karagdagang Babasahin Ang Debate Tungkol sa Mobile Phone – Sumusobra Na Ba Ito? Estados Unidos Surgeon General. Ang Ating Epidemya ng Kalungkutan at Pag-iisa (2023) Holt-Lunstad, J. et al. “Mga Relasyon sa Lipunan at Panganib sa Pagkamatay.” PLOS Medicine (2010)

tag: pantao

Ang Pagkapira-piraso ng Koneksyon ng Tao

MATUTO

EOLAS

Resources

MATUTO

EOLAS

Resources

Manatili sa tuktok

Pinagsama-samang pagkatuto, mga bagong pananaw, at mga bagong pagkakataon, direkta sa iyo.