tag: empowerment

Ni Hans Sandkuhl, eolas - 9 minutong pagbasa May isang mito na ang pagkamalikhain ay nagsisimula sa inspirasyon. Na bigla kang makakaramdam ng handa, darating ang Muse, handa, umaapaw sa mga ideya o kasanayan o oras. Kahit na ang sandaling iyon? Bihira itong dumating nang kasinglinis ng inaasahan mo. Sa loob ng maraming taon, akala ko iba ang mga taong malikhain. Hindi naman mas mabuti, siyempre, naka-wire lang sa kakaibang paraan. Mayroon silang regalo. Isang tendensiyang gumawa ng mga bagay mula sa wala. Hinangaan ko iyon mula sa malayo, kumbinsido akong mas analitikal ako, mas istrukturado. Malikhain? Hindi, hindi ako iyon. Gayunpaman, may mga pagkakataon, tahimik, at di-masambit na mga pagkakataon, na nakakaramdam ako ng pangangati. Bahagyang kuryosidad. Siguro bubuksan ko na lang ang notebook, para lang makita. Tititigan ko ang blankong pahina, iniisip kung ano ang maaari kong isulat, o i-sketch, o basta isipin. At pagkatapos, wala. Lumipas ang sandali. Nanatiling walang laman ang pahina. Ang hindi ko namalayan noon ay ang hindi paggawa ng isang bagay ay paggawa na rin pala ng isang bagay. Kanina pa ako nasa proseso, nag-aalangan siguro, masyadong nag-iisip, oo. Ngunit dumating na ang malikhaing salpok. At nasagot ko ito, hindi sa pamamagitan ng paglikha, kundi sa pamamagitan ng pagharap dito nang may pag-aalinlangan. Kasama rin iyon, kakaiba. Paano Kung Ang Pagkamalikhain ay Hindi Kaunting Tungkol sa Talento At Higit Pa Tungkol sa Pahintulot? Pahintulot na magsimula. Pahintulot na hindi sigurado. Pahintulot na gawin ang isang bagay nang hindi alam kung bakit ito mahalaga. Mayroong isang uri ng lakas ng loob sa pagguhit ng iisang linya. Literal, isang linya. Hindi isang larawan, hindi isang konsepto. Isang marka lang. Naaalala kong ginawa ko iyon minsan, marahil dahil sa pagkabagot. Mayroon akong panulat, resibo, at isang sandali na walang laman. Gumuhit ako ng linya. Tapos isa pa, medyo kurbado. Wala akong natapos. Nang tignan ko ito kalaunan, kakaiba, nakaramdam ako ng pagmamalaki. Dahil may nagawa ako. Isang maliit na bagay, marahil ay walang kahulugan. Akin. Madalas Tayong Naghihintay na Dumating ang Tiwala sa Sarili Bago Tayo Kumilos. Sa aking karanasan, bihira itong lumitaw sa ganoong paraan. Ang kumpiyansa ay may tendensiyang sumunod sa iyo. Hindi tingga. Tahimik itong naghihintay sa likuran mo, hanggang sa may mauna kang gawin. Kakaiba kung gaano karaming bagay ang gusto kong subukan at hindi ko nagawa, dahil lang sa hinusgahan ko na ang resulta. “Hindi ako magiging magaling dito.” “Nakakahiya.” “Mas magaling ang iba.” Ang mga kaisipang iyon ay hindi mga hula lamang. Mga depensa sila. Ginagamit natin ang mga ito para protektahan ang isang bagay na sa tingin natin ay marupok. Sa palagay ko, ang pagkamalikhain ay mas matatag kaysa sa inaakala natin. Hindi ito nababasag sa unang senyales ng pagkaasiwa. Kung mayroon man, umuunlad ito roon. Marahil Ang Parang Impostor Syndrome Ay Sadyang Isang Uri ng Paggalang. Nakikita mo ang ginawa ng iba. Nakikilala mo ang lalim, ang kahusayan, ang kahusayan. At iisipin mo, “Hindi ako nababagay dito.” Ang udyok na magkumpara ay hindi laging negatibo. Ibig sabihin may pakialam ka. Nangangahulugan ito na napapansin mo ang mga nuances. Ang mahalaga ay hindi ang pag-alis ng nararamdaman, kundi ang susunod mong gagawin. Noong nagsimula akong magsulat para sa aking sarili, hindi para sa propesyonal na paraan, bilang isang nakagawian lamang, paulit-ulit kong naisip: "Hindi ganito ang pagsusulat ng mga manunulat." Parang hindi maayos ang istruktura ko. Ang mga salita ko, paulit-ulit. Patuloy kong kinuwalipika ang lahat. Parang ngayon. Habang tumatagal, lalo akong nakakaramdam ng kung ano. Hindi ko naman sinikap na maging perpekto. Sinubukan kong maging presente. At iyon ang gumawa ng lahat ng pagkakaiba. Mas Tapat ang Presensya Kaysa sa Katapatan. Sa tingin namin, ang pagkamalikhain ay nangangailangan ng isang engrandeng sandali. Pero minsan, ang pinakatapat na pagpapahayag ay hindi pa tapos. Isang memo ng boses. Isang mabilis na sketch sa sulok ng papel. Isang ideyang kalahating nakasulat sa notes app mo na hindi naman nagiging blog post. Mahalaga iyan. Hindi dahil ito ay maaaring ibahagi o kahanga-hanga, dahil ito ay isang bakas lamang. Isang marka. Isang senyales na umiiral ka sa sandaling iyon at may iniwan kang isang bagay. Hindi mo kailangang tapusin ang mga bagay-bagay para matawag ang iyong sarili na malikhain. Kailangan mo lang silang simulan. Subukan Ito, Dahan-dahan Bago ka magpatuloy sa pagbabasa, huminto sandali. Tumingin ka sa paligid mo. Kahit ano puwedeng gamitin: resibo, gilid ng dyaryo, sticky note, likod ng kamay mo kung wala nang iba pa. Kung may panulat ka sa malapit, kunin mo ito. Kung hindi, sundan ang hugis sa iyong isipan. Ngayon, gumuhit ka ng isang bagay. Anumang bagay. Isang tuwid na linya. Isang loop. Isang hugis na walang katuturan. O kaya'y sumulat ng isang salitang pumupukaw sa iyong isipan, kahit na parang wala sa pagkakakonekta. Lalo na kung gagawin nito. Walang layunin. Hindi ito ang simula ng isang obra maestra. Isa lamang itong senyales. Kumilos ka. Gumawa ka ng marka na wala pa kanina. Higit pa iyan sa iniisip mo. Maaari mo nang isara ang kuwaderno, o itapon na ang papel. Tapos na ang sandali, ngunit may nagbago pa rin. Hindi dramatiko, hindi magpakailanman. Medyo pa rin. At ganyan nagsisimula ang paggalaw. Kaya Saan Kaya Tayo Nito Iniiwan? Sa tingin ko marami sa atin ang nakatayo sa harap ng mga hindi nakikitang pader. Tumitingin tayo sa isang kuwaderno, o isang blankong canvas, o isang instrumento, o kahit isang bakanteng oras sa ating maghapon, at tayo ay natigilan. Sinasabi natin, “Hindi ko alam ang gagawin.” O, “Hindi ako sapat na malikhain.” O marahil ang pinakamalala sa lahat, “Dapat ay may iba pa akong ginagawa.” Ang huli ay nagnakaw ng mas maraming malikhaing sandali kaysa sa inaamin natin. Paano kung baguhin natin ang buong balangkas? Paano kung ang pagkamalikhain ay hindi isang malaking gawa, kundi isang maliit na pagsuway? Isang paraan ng pagsasabing: Pinapayagan akong gumawa ng isang bagay, kahit na wala itong patutunguhan. Kahit isang pangungusap lang. Kahit na hugis lang ito. Kahit para sa akin lang naman 'to. Dahil ang kabaligtaran ng pagkamalikhain ay hindi kabiguan. Ito ay katahimikan. At kung minsan, ang pagbasag ng katahimikang iyon sa pamamagitan ng isang bulong ay isa nang pagpapakita ng katapangan. Kaya sa susunod na mag-aalangan ka, marahil ngayon o bukas ng umaga, subukang huwag nang hintayin ang perpektong ideya. Sa halip, subukan ito: Gumuhit ng linya. Sumulat ng isang salita. Humingi ng himig na walang katuturan. Maaaring parang kalokohan ito. Maaaring maliit ang pakiramdam nito. Gayunpaman, iyo pa rin ito. At marahil ay ganoon nga ang simula. Hindi nang may katalinuhan. Hindi nang may katiyakan. Gamit lang ang isang linya. Isang marka. Isang desisyon na pinapayagan kang simulan, kahit bago ka pa man maging handa.

tag: empowerment

Nagsisimula ang Pagkamalikhain Bago Ka Pa Maging Handa

MATUTO

EOLAS

Resources

MATUTO

EOLAS

Resources

Manatili sa tuktok

Pinagsama-samang pagkatuto, mga bagong pananaw, at mga bagong pagkakataon, direkta sa iyo.