Mas Mainam ang Mas Kaunti sa Isang Kultura ng Pagkakapareho

Mula disenyo hanggang moda, ang minimalism hanggang sa Less is More ay nangangako ng pokus. Ngunit paano kung binubura nito ang isang bagay na mas mahalaga?

By Hans Sandkuhl, eolas – 14 minutong pagbasa

Tuwing gabi, bago ang lahat, nililinis ko muna ang mesa ko. Ang tasa ngayon ay inilalagay sa lababo, ilang papel ang isinasalansan, ang charger ay inilalagay sa mga lalagyan, at lahat ng makalat na post-it notes ay nakahanay nang simetriko. Mas kalmado at mas ligtas ang pakiramdam ng espasyo para bukas. Sa sandaling iyon, ang "less is more" ay lubos na nakakaintindi sa akin. Parang nililinis ko ang aking isipan sa pamamagitan lamang ng paglilinis ng isang ibabaw.

Marami sa atin ang maaaring gumamit ng pariralang iyan kapag pakiramdam natin ay masyadong busog ang buhay. Pinapagaan nito ang loob ng mga grupo na nasa ilalim ng pressure na magpasimple. Nakakatulong ito sa mga magkakaibigan na maging mas magaan ang pakiramdam kapag binibitawan nila ang mga bagay na hindi na nila ginagamit, tulad ng itinuro sa atin ni Mari Kondo noon sa TV. Sa una, tila mas matalino, mas malinis, mas madali, mas tahimik.

At hanggang ngayon, patuloy pa rin akong nagtataka. Nagsisimula na bang burahin ng lahat ng simpleng ito ang ibang bagay? Hindi lang kalat at ingay, kundi pati na rin ang karakter at ekspresyon. Tumingin ako sa paligid at nakikita kong mas kaunti ang matingkad na kulay, mas kaunti ang matatapang na ideya, mas kaunti ang kakaibang mga opinyon na binibigkas nang malakas. Nagsisimula nang tumunog ang musika. Nawawalan ng kaibahan ang moda. Kahit ang hindi pagkakasundo ay parang humina. Maaari kayang naglalaan tayo ng espasyo, ngunit ginagawa rin nating pareho ang lahat? Bakit ito nangyayari, nakataya ba ang ating indibidwalidad? 

Mayroong kung ano sa hangin na parang hindi gaanong personal, mas nakahanay, mas… ligtas. Masyadong ligtas, sa palagay ko. Naniniwala pa rin ako sa halaga ng Mas kaunti. Ang pinagdududahan ko ay kung ano ang maaaring mawala sa atin nang hindi natin namamalayan. At kung sino ang nagpapasya kung ano ang itatago, at kung ano ang tahimik na mawawala.

Kung Saan Nahubog ang Parirala

Ang idyoma na "Less Is More" ay nagmula sa isang arkitekto. Sinabi ito ni Ludwig Mies van der Rohe halos isang siglo na ang nakalilipas bilang isang prinsipyo ng disenyo, ang kanyang personal na mantra, at literal niya itong ibig sabihin: mas kaunting mga materyales, mas kaunting mga elementong pandekorasyon, mas kaunting mga pang-abala. Ang istraktura mismo ang dapat magsalita. Kapag naglalakad ka sa Barcelona Pavilion, isa sa kanyang pinakatanyag na mga gawa, mararamdaman mo ito. Ang espasyo ay bukas, halos walang laman, ngunit hindi malamig. Isang linya, isang makinis na ibabaw, isang tahimik na materyal, higit pa ang ginagawa nila sa pagpuno ng espasyo, hinuhubog nila ito. Napapansin mo kung ano ang naroon, dahil napakakaunti ang nagtatangkang makipagkumpitensya para sa atensyon. Ayaw ni Mies na magpahanga. Gusto niyang lumikha kaliwanagan.

Ang kalinawang iyon ay naging isang pilosopiya sa lahat ng bagay mula sa disenyo ng produkto hanggang sa mga presentasyon, hindi lamang sa mga gusali. Ang kanyang parirala ay lumampas pa sa kongkreto at salamin, na natutunan ng mga malikhain, CEO, at mga lifestyle coach, kasama na ako. 

Ginagamit ito ng bawat isa sa atin upang mangahulugan ng medyo naiiba. At marahil doon nagsisimulang lumabo ang kwento. Kapag ang isang prinsipyo ay nakatakas sa orihinal nitong konteksto, nagsisimula itong magsilbi ng mga bagong layunin, at hindi palaging sa paraang una itong nilayon.

Ang Pokus ay Nagiging Pansala

Sa negosyo, Mas kaunti Ay Mas ay naging isang mantra na rin. Ang mga pangkat ng estratehiya ngayon ay naglalayong mas mahigpit na mga portfolio, mas matalas na mga roadmap, at mas mabilis na paggawa ng desisyon. Tila makatwiran ang lohika: tumuon sa mas kaunting mga proyekto, mabilis na subukan ang mga ideya, at patayin ang mga hindi gumagana. Itinuturing ito ng Harvard bilang "mabilis na pagkabigo," at maraming mga startup ang yumayakap dito nang may pagmamalaki. Isang malinaw na direksyon, isang malakas na produkto, isang pangunahing merkado.

Gayunpaman, pakiramdam ko ay may tahimik na nagbabago sa ilalim. Lumiliit ang espasyo para sa mapaglarong mga paglihis. Anumang bagay na masyadong kumplikado, masyadong maaga, masyadong walang katiyakan ay kadalasang pinuputol bago pa man ito magkaroon ng pagkakataong ipakita ang halaga nito. Mga ligaw na ideya, malabong kutob, mabagal na lumalagong mga taya, lahat ng ito ay nanganganib na maligaw dahil hindi ito akma nang maayos sa isang sprint o slide deck. 

Ang pokus ay nagiging pansala sa halip na isang kasangkapan, at ito ang nagpapasya kung ano ang nararapat makita.

Naiintindihan ko ang mga dahilan. Nasa ilalim ng pressure ang mga koponan. Kapos ang puhunan. Maikli ang oras. Ngunit kung ang lahat ay kailangang patunayan ang kahalagahan nito nang mabilis at malinaw, saan pa iiwan ang kakaiba, ang kakaiba, ang mabagal? Ang pagiging simple ay ginagawang madali ang mga bagay-bagay. Kung susuklian, magsisimula itong hubugin kung ano ang nabuo sa simula pa lang, hindi palaging batay sa merito, kundi sa kung gaano kadali itong ipaliwanag. Maaaring maging mahusay iyon, isa rin itong tahimik na paraan ng pagpapaliit ng hinaharap.

Pare-pareho ang Tunog ng Bawat Kanta

Maraming sinasabi sa atin ang musika tungkol sa kung saan patungo ang isang kultura. At nitong mga nakaraang araw, mas kaunti ang sorpresa, mas kaunting panganib, at mas kaunting pagkakakilanlan ang naririnig ko. Kapag pumasok ka sa halos anumang bar, club, o party, may mapapansin ka: ang parehong ritmo, ang parehong pagbaba, ang parehong mga epekto ng boses. Ang dating nagmamarka sa isang lugar o isang karamihan ng tao ay ngayon ay humahalo sa isang uri ng unibersal na ritmo sa background. Gumagalaw ang karamihan, ngunit wala talagang nakakaantig sa iyo.

Bahagi nito ay hinihimok ng mga algorithm na nagbibigay ng gantimpala sa kung ano ang pinakamadalas na na-click, hindi sa kung ano ang nagpaparamdam sa iyo ng isang bagay na malalim o bago. Kung mas pamilyar ang tunog ng isang track, mas malamang na irekomenda itong muli, isang loop na nagpapagana sa sarili nito hanggang sa ang lahat ay halos magkapareho ang tunog.

Ang Reggaetón ay isang kapansin-pansing halimbawa. Dati itong mayaman sa mga ugat ng kultura at enerhiyang patula, ngunit naging pabrika ito ng paulit-ulit na mga kumpas at mababaw na liriko. Hindi naman palagi, siyempre, ngunit napakadalas. Ang problema ay hindi ang pagtangkilik dito ng mga tao, personal ang musika, kundi ang pagpuno nito sa bawat espasyo, at sa lahat ng oras ay nagiging bagong normal. Nilulunok nito ang mga lumang tunog ng Latin na may mas maraming kasaysayan, mas maraming emosyon, mas maraming kasanayan. Salsa, cumbia, bolero… natutulak ang mga ito sa gilid ng auto-tune.

At dahil wala na ang exposure, nagbabago ang pandinig. Hindi na naririnig ng mga tagapakinig ang nuance. Hindi na kailangang basahin ng mga DJ ang silid. Pare-pareho ang mga listahan na tinutugtog nila kahit saan, at ang mga manonood ay sinanay na tumugon sa beat kaysa sa soul sa likod nito. Ang nawawala ay hindi lamang variety, kundi ang kahulugan, ang emosyonal na arko ng isang gabi. Ang sorpresang track na nagpapahinto sa mga tao at nagpapatanong, ano ito? Ang pakiramdam ng lokal na lasa, ng isang bagay na ginawa na may layuning kumonekta sa iyong mga manonood. Ngayon, kahit sino na may telepono ay maaaring tawaging DJ ang kanilang sarili. At ang mga manonood, sa halip na maantig, ay sadyang… gumagalaw.

Kapag ang lahat ay naging available at madaling ihalo, walang tunay na namumukod-tangi. Nagtatapos tayo sa mas maraming tunog, ngunit mas kaunting mga boses.

Nagbibihis ka ba para makihalubilo?

May panahon noon na ang pananamit ay isang pagpapakita ng ekspresyon. Isipin ang dekada sitenta o otsenta, ang malalakas na disenyo, ang matatapang na hiwa, at ang istilo. Kahit na hindi mo ito nagustuhan, makikilala mo pa rin ang isang tao mula sa isa pa. May personalidad sa isang dyaket, at kumpiyansa sa isang pares ng sapatos. Ang mga damit ay hindi lamang praktikal, sinasabi rin nito kung sino ka at kung ano ang iyong sinubukan.

Ngayon, pagpasok ko sa mga tindahan ay wala akong nararamdamang ganoon. Kahit saan ako tumingin: beige, oatmeal, off-white, malambot na khaki. Maayos na nakatuping mga istante na may kulay buhangin na pagkakapareho.

Sinasabihan tayo na hindi lamang ito basta pagpili ng estilo, na ito ay napapanatili. Responsable. Mas madaling ihalo at itugma ang mga neutral na kulay. Ang mga kulay na makalupa ay parang walang kupas. Ang parehong limang kulay ay muling lumilitaw, bawat panahon, na ngayon ay ibinebenta bilang "mahalaga" at "maraming gamit." Gayunpaman, hindi ko maiwasang isipin na sa likod ng mahinahong estetikang ito ay isang tahimik na pagsuko. Isang pagsuko sa personal na panlasa pabor sa hindi pagpansin. Na parang ang layunin ay hindi ang maging maganda o kakaiba o matapang, kundi ang makihalubilo nang magalang.

Siyempre, nagbabago ang moda. Ngunit ang pagbabagong ito ay hindi gaanong parang ebolusyon kundi parang pagbura. Binanggit sa mga kamakailang artikulo sa Vogue Business kung paano ang pag-usbong ng "tahimik na luho", ang mga neutral at malinis na silweta na dating nilalayong magpakita ng kumpiyansa, ngayon ay nagpapasigla ng isang alon ng pagkakapareho. Maging ang Normcore, na dating nilalayong tanggihan ang mga uso, ay nasanay na sa sarili nitong uri ng uniporme. Pagsunod, sa pamamagitan lamang ng mas mahusay na tela.

Kukupas ang pigment, at kasama nito, may mas personal na bagay: emosyon, paglalaro, likas na ugali. Ang saya ng pagsasama-sama ng kakaiba at random na bagay dahil lang sa tama ang pakiramdam ko noong araw na iyon. Kahit ang mga mannequin ay tila tahimik. Ligtas. Pagod. At ang aking kuryosidad ay lumalabas ng tindahan nang hindi nagalaw tulad ng credit card sa aking bulsa.

Kapag ang Pagpipigil ay Naging Isang Panuntunan

May sarili ring bersyon ang politika mas mababa ang higit paNaririnig mo ito sa mga usapan tungkol sa manipis na pamahalaan, pinasimpleng mga sistema, at responsableng mga pagbawas. Ang pagtitipid ay madalas na pinupuri bilang disiplina, mas kaunting paggastos, mas kaunting mga programa, at mas mahigpit na kontrol. Sa papel, maaaring mukhang matalino at maayos pa nga ito. Sa pagsasagawa, sa palagay ko ay inaalis nito ang nagpaparamdam sa buhay publiko na parang tao: pangangalaga, pagkamalikhain, at pag-access.

At kapag sobra na ang inalis, may laging sumusulpot na nangangakong ibabalik ang lahat. Mas simple, mas malakas, at mas sigurado. Mas lumalakas ang mga tinig ng mga populista hindi dahil gusto ng mga tao ng mga sukdulan, kundi dahil sawa na sila sa kawalan.

Sa kabilang banda, ang mga bagong kilusan ay humihingi ng mas maliliit na hakbang. Mas kaunting paglago, mas kaunting ingay, mas kaunting gamit. Ang degrowth ay may ilang wastong punto, lalo na kapag kinukuwestiyon nito ang pinsalang dulot ng walang katapusang produksyon at ng mga nauna sa kanila. Ngunit kahit dito, minsan ay nararamdaman ko rin ang parehong presyon na sumunod, isuot ang tamang badge, sabihin ang mga tamang salita, patunayan na ginagamit mo ang "tamang" paraan.

Ang nagsisimula bilang isang personal na pagpili ay unti-unting nagiging isang obligasyong moral. At sa pagbabagong iyon, nawawala ang mga kakaibang detalye. Nagsisimula itong maging mas parang pagsunod kaysa kamalayan.

Hindi tayo naninirahan sa 1984 (ni George Orwell – hindi Orson Welles, madaling paghaluin). Walang mga loudspeaker na tumatahol ng mga utos, walang mga pulis na nag-iisip na sumisipa sa mga pinto. Gayunpaman, may kakaiba sa klima ng kultura ngayon na parang malapit, marahil hindi sa pamamagitan ng puwersa, kundi sa pamamagitan ng tahimik na pagkakahanay. Ang presyur ay hindi nagmumula sa isang gobyerno. Ito ay nagmumula sa isa't isa. Mula sa ating mga sarili. Pinupuri natin ang minimalism, pagiging mapagmatyag, at responsableng mga pagpili. Pawang magagandang salita. Gayunpaman, ang pag-uulit ng mga ito, ang ganap na kasunduan sa paligid ng mga ito, ay nagsisimulang maging parang isang uri ng piniling pagsunod. Walang sinuman ang kailangang magsabi sa atin kung ano ang gagawin. Sumang-ayon na tayo rito.

At marahil iyan ang pinakanakakabahala na bahagi. Hindi na kailangang ipatupad ang pagkakapareho. Tayo mismo ang gumagawa nito, isang sinalang opinyon, isang capsule wardrobe, isang neutral na paninindigan sa bawat pagkakataon.

Mas Kaunting Pagtatangkang Iligtas ang Planeta

Ang pagpapanatili ay kadalasang kung saan ang pariralang mas mababa ang higit pa Nakakahanap ng pinakamatibay na tagapagtanggol nito. At sa unang tingin, para sa akin, ang lohika ay lubos na makatuwiran. Ang mas kaunting pagkonsumo ay nangangahulugan ng mas kaunting nasusunog na mapagkukunan, mas kaunting basura, mas kaunting emisyon. Marami sa atin ngayon ang pumipili ng mga produktong may label na recycled, lokal, biodegradable, kahit na mas mahal ang mga ito nang kaunti. Parang ginagawa natin ang ating bahagi, tama ba? 

Iniisip ko kung tama ba ang mga tanong natin. Ang pagbili ng mas kaunti ay itinuturing na solusyon sa klima, at marahil nga. Mahalaga ang paraan ng pagsasalaysay natin ng kuwentong iyon. Kung ang mensahe ay nagiging "itigil ang pagbili," "walang pagmamay-ari," o "ubusin ang sarili nang may pagkakasala," nagsisimula itong magmukhang parusa kaysa pag-unlad. Gusto ng mga tao na maramdaman na kontrolado nila ang kanilang mga pagpili, hindi mapahiya para sa mga ito. Kung ang mas kaunti ay mas marami, kung gayon ang mas kaunti ay dapat may kasamang kahulugan. May pagkakaiba sa pagitan ng pagpapasyang mamuhay nang may intensyon, at ang pagiging sinabihan na paliitin ang iyong buhay.

At narito ang bahaging madalas na hindi naisasama. Ang pinakamalaking bahagi ng pandaigdigang emisyon ay hindi na lamang mula sa mga pabrika o enerhiya. Ito ay nagmumula sa buong kadena ng ating mga binibili, kabilang ang mga bagay na ginawa sa ibang lugar at ipinapadala sa iba't ibang karagatan. Ang sweater na iyon, ang teleponong iyon, ang lamparang minahal mo. Ang pagkalkula ay tahimik na nagsasama-sama, sa likod ng mga eksena.

Kaya oo, mahalaga ang mga personal na pagpili! Hindi natin dapat magpanggap na ang pagsusuot ng beige at pagbili ng mga sipilyong kawayan ay sapat na upang baguhin ang mundo. Ang tunay na pagbabago ay nangangailangan pa rin ng malalaking sistema upang magbago, hindi lamang ang mga indibidwal upang kumilos. Ang minimalism ay kadalasang ibinebenta bilang isang birtud sa kapaligiran. At maaari itong maging, ngunit kapag binibigyan lamang nito ang mga tao ng kalayaan. Kapag ito ay naging isang pamantayang moral, isang pagsubok sa kadalisayan, o isang kasangkapan sa marketing, tuluyan nitong nawawala ang kaluluwa nito.

Dapat Sumunod ang Kasimplehan sa Kaguluhan

May dahilan kung bakit natin gustong-gusto ang malilinis na linya at malinaw na plano. Hinahangaan ko ang kagandahan ng isang tumpak na dibuho, ang talas ng isang mahusay na desisyon. Ang uri ng kagandahan na dumarating lamang pagkatapos mong tuklasin ang bawat magulo na alternatibo. Ang isang recipe na may dalawang sangkap ay maaaring magmukhang mahika ngunit kapag natikman mo na ang nangyayari sa lima, o labindalawa.

At saka ko naiisip ang mga tinedyer na binabago ang mga dyaket na parang mga thrift shop para maging mga bagong silweta. Yung tipong personal na paghihimagsik, hindi para sa mga gusto o label, kundi dahil lang sa tama ang pakiramdam nila sa sandaling iyon. Sa tingin ko kailangan natin ng higit pa niyan, hindi kulang. Lumalago ang mga ideya sa pagitan ng katiyakan at kalituhan. Una, lumalawak tayo, nagtitipon tayo, nagtatanong tayo. Pagkatapos, bumabalik tayo nang mas magaan, mas malinaw, at mas nakapokus. Ganoon gumagana ang pinakamahuhusay na pangkat. Ganoon gumagana ang mga artista! Ganoon gumagana ang pag-unlad. Nararating mo ang tamang sagot sa pamamagitan ng paggalugad muna sa mga maling sagot.

Kailangan ng lipunan ang parehong ritmo. Ang minimalism ay makapagbibigay ng kalinawan, at iginiit kong sabihin lamang ito kapag sumusunod ito sa kuryosidad. Kapag inalis natin ang magulo na bahagi, kasama ang lahat ng pagsubok, ingay, at mga sorpresa nito, humihinto tayo sa pagdidisenyo para sa buhay at nagsisimulang magdisenyo para sa kontrol. Ang ekspresyon ay nararapat sa panahon nito, at ang paglalaro ay nararapat sa lugar nito. Pagkatapos, kapag sapat na ang ating nakita, maaari na nating piliin kung ano ang itatago. Ganoon nananatiling matingkad ang mundo, nang hindi nahuhulog sa kaguluhan o gumuguho sa katahimikan.

Kung ang pampublikong espasyo ay tumatanggap pa rin ng ingay, kulay, disonansa, at hindi pagkakasundo, ang pagtitimpi ay hindi magiging parang parusa, ito ay magiging parang intensyon. At kapag dumating ang panahon para magbawas, tayo ay magbabawas mula sa isang lugar ng kayamanan sa halip na kakulangan.

Naniniwala pa rin ako sa pagiging simple. Naniniwala talaga ako. Hindi lang ako naniniwala sa paglaktaw sa bahaging nagpapadali sa mga bagay-bagay.

Isang Personal na Paalala Tungkol sa Kasimplehan

Ang Less Is More ay nagsimula bilang isang imbitasyon na magpokus. Isang paraan upang magbakante ng espasyo at magbigay-daan para sa mga bagay na mahalaga. Kapag ang pagpiling iyon ay nagmumula sa loob, maaari itong magdulot sa iyo ng kalayaan. Kapag ito ay nagmumula sa pag-uulit, o sa tahimik na presyon na manatiling neutral, nagsisimula itong maging parang ibang bagay. Hindi gaanong buhay. Hindi gaanong personal. Halos mapang-api. 

Patuloy kong lilinisin ang aking mesa tuwing gabi. Ang maliit na gawaing iyon ay nakakatulong sa akin na makabalik sa mga kailangan ko. Ngunit kasunod ng order, mag-iiwan ako ng isang matingkad na scarf sa upuan. Hindi dahil kasya ito. Hindi dahil sumusunod ito sa isang patakaran, kundi dahil akin ito. Ang scarf na iyon ay isang paalala na mahalaga ang kulay, mahalaga ang contrast. Minsan, kahit ang sobra ay may lugar.

Isa itong senyales. Isang tahimik na paraan ng pagsasabing nandito pa rin ako, at hindi ko pipigain ang aking sarili para lang maging maayos ang pakiramdam.

Mga Pinagmumulan ng Inspirasyon para sa Kaalaman na Ito

• Ang "Normcore" at "Flat Fashion" ay Hindi Anti-Expression
• Phaidon, "Ano ang ibig sabihin ng Mies van der Rohe sa salitang mas kaunti ay mas marami?" 2014
• Paaralang Pangnegosyo ng Harvard Online, "Mabilis na Pagkabigo: Bakit Ito Mahalaga para sa mga Negosyante," 2025
• Wang, E., ""Homogenisasyon ng Musikang Pop" 2024